شب گذشته-20دی ماه- بعد از گذشت بیش از یک ساعت و تجربه سرمای چند درجه زیر صفر تهران وارد سالن تالار وحدت شدیم. با اینکه تبلیغات بسیار ضعیفی برای تئاتر "سردار مهر و ماه" شده بود اما به نسبت استقبال عموم مردم از کارهای هنری آن هم به این سبک، جمعیت بد نبود. با شروع تئاتر و ذهنیتی که نسبت به نمایش های این چنینی داشتم خود را آماده دیدن صحنه هایی از کربلا و ... کردم. اما نمایش "سردار مهر و ماه" گویی با دیگر آثار از این دست متفاوت بود. علت تفاوت را می توان نگاه جدید هنرمندان و استفاده آنها از تکنیک های بروز و کارآمد داشت. تعبیری که برای این نمایش به کار می برند و آن تلفیق سبک سنتی و مدرن در این نمایش است تعبیر مناسبی است. با وجود اینکه مخاطب شاهد تغییراتی زیادی در صحنه نمی شد اما اجرای نمایش و همچنین افکت های مناسب همزمان با دیالوگی که بیان می شد فضای مناسبی را برای هم حسی ایجاد می کرد.

یکی از مواردی که شاید ما امروزه بیشتر در کارهای نمایشی شاهد هستیم استفاده از افرادی است که با انجام حرکات هماهنگ و یا به تعبیری موزون سعی در فضاسازی در قالبی متفاوت دارند که در این نمایش بسیار به چشم خورد اما به نظر می رسد برای مخاطبین آن کمتر تعریف شده باشد.

دیالوگ های تئاتر "سردار مهر و ماه" نشان دهنده توانایی نویسنده و وجود ذوق هنری و ادبی او است و نگاهی که به حادثه شهادت حضرت عباس علیه السلام داشته نگاه زیبایی است. 

از دیالوگ هایی که در خاطرم مانده:

" به جای اینکه حسین تشنه آب باشد، این آب است که تشنه دیدار او است."