سلام.

چند وقته که از میادین نویسندگی به دورم و با برنامه هایی که برا خودم چیده بودم و چیده ام کمتر وقت می کنم بیام به وبلاگم و وبلاگ دوستانم سر بزنم.برای اینکه بدونید هنوز زنده ایم و زیر سایه امام زمان علیه السلام نفسی می کشیم این پست رو گذاشتم به علاوه اینکه در این مدتی که در فضای مجازی نبودم سعی کردم با ارتباط با حضرت دوست وارد فضای حقیقی شوم . البته می دانم که با این کوله بار گناه مرا به درگه آن باری تعالی راه ندهند ولی چه کنم که یکی از اسماء او ستارالعیوب و غفار الذنوب است و این بنده ی گنه کاری چون من را ترغیب می کند که به سوی او برگردم.

ایام البیض ماه مبارک رجب المرجب رو در دانشگاه تهران در جمع معتکفین یار گذراندم.به یکی از دوستانم می گفتم که حتی اگر ما در این سه روز هیچ عبادتی نکنیم فضای روحانی و معنوی و نفس معتکفین باعث میشود که کمتر گناه کنیم.در دانشگاه برنامه ها بسیار متنوع و تاثیرگذار بود مخصوصا سخنان جناب آقای پناهیان که پیرامون موضوع حسن عاقبت و سوء عاقبت .و ایشون می فرمودند این مسئله آنقدر مهم هست که حتی وقتی پیامبر خبر شهادت امیرالمومنین را به ایشان می دهند حضرت بلافاصله سوال می کنند که یا رسول الله! آیا من در آن موقع ایمانم کامل است یا به تعبیر من عاقبت به خیر می شوم؟ این مطلب این موضوع را می رساند که یکی از دغدغه های فکری امیرالمومنین این موضوع بوده است و برای ما هم باید اینگونه باشد.

چند روز دیگر به اتفاق دانشجویان عازم کوی دوست و بارگاه نبوی هستم.از خدا توفیق زیارت با معرفت را برای شما دوستان بزرگوار خواهانم.

حلال کنید...